آخرین عکس های طبیعت و مناظر ایران

بهرام عابدینی

آخرین عکس های طبیعت و مناظر ایران
آخرین عکس های طبیعت و مناظر ایران

بهرام عابدینی

بهرام عابدینی

عکس های حرفه ای از مناظر ایران

بهرام عابدینی

گنجینه عکس های تاریخی

عکس های دیجیتال، پانوراما، کروی از تمام سایت های تاریخی ایران

previous arrow
next arrow
Slider
یکشنبه, 04 فروردين 1392 21:25

عکس هوایی-بوئین زهرا

امتیاز شما
(2 رای‌ها)

بوئین زهرا ، شهرستانی در جنوب استان قزوین (با جمعیتی در حدود 000 ، 180تن در 1375ش ). از شمال به شهرستانهای قزوین و تاکستان ، از مشرق به شهرستان کرج (در استان تهران )، از جنوب به شهرستانهای ساوه (در استان مرکزی ) و رَزَن (در استان همدان ) و از مغرب به شهرستانهای ابهر و خدابنده (در استان زنجان ) محدود است . مشتمل بر بخشهای مرکزی ، شال ، رامند و آوج (آوه ) با چهارده دهستان است . چند شهر به نامهای شال ، دانسفهان ، آوج و بوئین (مرکز شهرستان ) دارد.



قسمتی از رشته کوه خرقان (با جهت شمال غربی ـ جنوب شرقی ) و رشته کوه افشاریه (مرتفعترین قلّه به نام رامند با 580 ، 2متر در جنوب دهِ یَزن ) و کوه جوشالو (بلندترین قله حدود 070 ، 2متر در مشرق دهِ صادقلو در هفده کیلومتری جنوب شرقی بوئین ) در این شهرستان قرار دارد.

بادهایی که در بوئین زهرا می وزند عبارت اند از: 1) باد مِه / میه (باد بسیار سرد که از جهت شمال غربی و در تمامی فصول می وزد)؛ 2) باد راز (باد بسیار گرم که از جهت جنوب شرقی می وزد)، و مردم می گویند در سالی که باد راز زیاد باشد، انواع آفت نیز فراوان خواهد بود؛ 3) باد قاقازان ؛ 4) باد طالقان (آل احمد، ص 47ـ 48). اراضی مزروعی آن را خررود و قنات و چشمه ها آبیاری می کنند. از چشمه های مهم آن ، چشمه علی در نزدیکی ده کلَنجین (حدود 35 کیلومتری مشرق آوج ) است . زراعت در اراضی بوئین زهرا در واحدهای کار زراعی به نام بُنه * صورت می گیرد. به گزارش آل احمد (ص 24) محل سکونت هر بنه در یک ده مجزا و به نام همان بنه است ، حتی قبرستان هر بنه جداگانه است .

از گیا، گل گاوزبان ، خاکشیر، کاسنی ، قدومه (تودری ) و از زیا، آهو، روباه ، شغال ، خرگوش ، کبک ، تیهو و شاهین دارد. محصولات عمدة آن ، گندم ، جو، چغندرقند، پنبه ، پسته ، انگور، سیب و زردآلو است . دامداری آن اهمیت دارد و گوسفند نژاد افشار و مهربان آن مشهور است . از صنایع دستی ، قالی بافی ، گلیم بافی و جاجیم بافی دارد. دارای صنایع کوچک تولید خوراک دام و مایع پاک کننده است .

راه کرج ـ همدان و راه قزوین ـ ساوه از آن می گذرد. گردنة آوج (ارتفاع 260 ، 2متر) سر راه قزوین ـ همدان ، نزدیک شهر آوج در حدود 111 کیلومتری جنوب غربی شهر قزوین ، واقع است . بوئین زهرا، زیارتگاههایی به نام امامزاده محمد طاهر در آوج که پس از زلزله 1341 ش مرمت گردید، امامزاده جعفر در ابراهیم آباد ] نام محلی آن بِرمُوه [ و امامزاده علی اکبر سگزآباد ] نام محلی آن سزگوه [ دارد (ورجاوند، ص 266، 348؛ سازمان جغرافیائی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران ، ص 12ـ 13). از آثار باستانی آن می توان از تپه لیا (در جنوب شرقی دهِ لیا و از دورة ساسانی و اسلامی در دشت آبی / دشتابی / دَستَبا/ دَستوا/ دَستَبی )، قره تپه سگزآباد، تپة دولت آباد (در یک کیلومتری جنوب شرقی بوئین )، برجهای دو گانة خرقان (در یک کیلومتری ده حصار قوشه امام یا حصار ارمنی ) و پل معروف به شاه عباسی در ده محمدآباد خرّه (در حدود 24 کیلومتری جنوب قزوین ) و چند کاروانسرای شاه عباسی از جمله در آوج و محمدآباد خرّه نام برد (ورجاوند، ص 265، 273، 315، 349؛ آل احمد، ص 19؛ حاجی آقا محمدی ، ص 125).

بوئین زهرا تعدادی آبادی تات نشین دارد (رجوع کنید به تات *

مردم آن به فارسی (غالباً تاتی ) و ترکی آذری تکلم می کنند (سازمان جغرافیائی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران ، ص 46) و بیشتر آنها شیعة اثناعشری اند. از کل جمعیت در 1357ش ، 421 ، 37 تن (21%) شهرنشین و 774 ، 140 تن (79%) روستانشین بودند.

طبق قانون تقسیمات کشوری در 1316ش ، بوئین به عنوان بخش ، در شهرستان قزوین از استان یکم تشکیل شد. در تقسیمات کشوری 1329ش ، دهستان زهرا با 28 ده ، ذکر گردید و در تقسیمات کشوری 1355ش ، بخشهای بوئین و آوج جزو شهرستان قزوین ، در استان مرکزی بودند. در 1356ش ، امور شهرستان قزوین به زنجان منتقل شد. در تصویبنامة 21/6/1369ش هیئت دولت (نامة ش 82844/ت 141ک ، مورخ 14/7/1369ش معاون اول ریاست جمهوری به وزارت کشور)، بخش بوئین زهرا به مرکزیت شهر بوئین زهرا در شهرستان قزوین از استان زنجان ، شامل دهستانهای رامند جنوبی ، دشتابی شرقی ، دشتابی غربی ، زهرای بالا، زهرای پایین ، سگزآباد و شهرهای شال و اسفرورین تشکیل شد. در تقسیمات کشوری 1374ش ، بوئین زهرا و آوج جزو بخشهای قزوین در استان تهران ، آمده است و در 1375ش ، پیش از تصویب لایحة تشکیل استان قزوین ، بخش بوئین زهرا با بخش آوج ، با یازده دهستان ، شهرستان واحدی تشکیل دادند. مرکز بوئین زهرا شهر بوئین است که در دشتی در مشرق شهرستان ، در ارتفاع 210 ، 1 متری از سطح دریا، در حدود شصت کیلومتری جنوب شهر قزوین و حدود 140 کیلومتری مغرب شهر تهران ، قرار دارد (جمعیت آن طبق سرشماری 1375ش ، 980 ، 9تن است ). خررود از شمال آن می گذرد. حداکثر مطلق دمای آن به 4ر36 و حداقل آن به 10 زیر صفر می رسد. میانگین بارش سالیانه 158 میلیمتر است . آثار باستانی از جمله مشگین تپه (در شمال بوئین و منسوب به دورة ساسانیان ) و تپة قرابه قلا (قلعه خرابه ) در پیرامون آن دیده می شود. در زمین لرزه شدید شهریور 1341 ش ، که به منطقه بوئین زهرا آسیب فراوان رساند (امبرسز و ملویل ، ص 251)، شهر بوئین نیز آسیب زیادی دید، اما دوباره بازسازی شد.

پیشینه . بوئین زهرا منطقه ای قدیمی است . بنابر منابع ، در دورة ساسانیان بستام با سپاهی مرکب از صد هزار مرد برای جنگ با خسرو از دشت آبی عبور کرد (نولدکه ، ص 724). این ناحیه در مغرب تهران کنونی است و ایزدآباد ] احتمالاً یزدآباد [ به این ناحیه تعلق داشته است (همان ، ص 733). به نوشتة حمدالله مستوفی (1366ش الف ، ص 777) هنگامی که موسی بن بوقا (موسی بن بغا کبیر)، پس از هارون الرشید (حک : 170ـ193) حاکم ولایت قزوین شد، ناحیة زهرا از ری جدا و جزو قزوین گردید.

از نواحی قدیمی بوئین ، یزدآباد (محل کنونی آن دقیقاً مشخص نیست ) از دهستان دشت آبی ، سگزآباد (حدود هفده کیلومتری مغرب بوئین ) و ابراهیم آباد (حدود هجده کیلومتری بوئین و پنج کیلومتری شمال غرب سگزآباد) است .

در قرن چهارم ، کسی که از ری به زنجان (زنگان ) جز از راه قزوین می رفت ، از دهی به نام یزدآباد از توابع دَستبی می گذشت (اصطخری ، ص 214). در زمان خلفای اموی ، دستوا مرکز ضرابخانه بود و این ، در ناحیه ای بود که مهمترین قریة آن یزدآباد نام داشت (لسترنج ، ص 238). در همین زمان ، قسمتی از دستوا تابع ری و قسمتی دیگر تابع همدان بود و راه مستقیم ری به آذربایجان از آن می گذشت . در زمان خلفای عباسی ، دستوا تابع قزوین گردید.

به نوشتة حمدالله مستوفی در قرن هشتم ، شال و سگزآباد از دیههای معتبر قزوین بودند (1362ش ب ، ص 59) و آثار به دست آمده (ظروف سفالی ) در «قره تپه » سگزآباد نیز مشهور است (ورجاوند، ص 34). در دورة صفویه ، ابراهیم آباد ده بزرگ و پر محصولی بوده است (همان ، ص 264). در دورة قاجاریه در 1248 به نوشتة شیروانی (ص 262)، زهرا بلوکی از قزوین بود و حدود سی دِه آباد داشت . آبش از قنات و هوایش نیکو بود. سکنة آن بیشتر ترک و مابقی تاجیک ] =تات [ بودند و همه آبادیهای آن در زمین هموار قرار داشت . در 1310ش ، بلوک زهرا از لحاظ تقسیمات حکومتی جزو قزوین شمرده می شد و از جنوب به زرند و از مشرق به ساوجبلاغ تهران محدود بود. مرکز آن ، عصمت آباد (حدود نُه کیلومتری بوئین و سرجادة شاه عباسی ، معروف به جاده اصفهان ) بود (کیهان ، ج 2، ص 369، 371).

منابع : جلال آل احمد، تات نشین های بلوک زهرا ، تهران 1353 ش ؛ ابراهیم بن محمد اصطخری ، کتاب مسالک الممالک ، چاپ دخویه

آخرین ویرایش در شنبه, 27 مهر 1392 20:48
shahrzad MirzaAbedini

شهرزاد میرزا عابدینی

کارشناس ارشد برنامه ریزی و مدیریت جغرافیای گردشگری

تمام عکس هایی که مشاهده میکنید با کیفیت بسیار بالا و بدون نوشتار (واترمارک) قابل خریداری و استفاده در تقویم، مجله، سررسید و چاپ قطع بزرگ برای تابلو یا ترانسپارنت هستند. تمام عکس ها در وبسایت با حداقل کیفیت و نشانه گذاری (واترمارک ) جهت پیشگیری از استفاده بدون اجازه قرار داده شده اند.

 برای خرید لطفاً تماس بگیریدشماره تماس: صفر نهصد و دوازده، چهل و چهار ، پنجاه و چهار، دویست و پنجاه و یک